Τον υψηλότερο δείκτη δυσκολίας προσλήψεων έχει η Ελλάδα.

Η Ελλάδα έχει τον υψηλότερο «δείκτη δυσκολίας των προσλήψεων», σύμφωνα με τον υπολογισμό και τη σύγκριση των ρυθμίσεων προστασίας της απασχόλησης από την Παγκόσμια Τράπεζα. Τα αποτελέσματα της έρευνας –στην οποία αναλύθηκαν τα στοιχεία της νομοθεσίας 114 κρατών– για την Ελλάδα, παρουσιάζει μελέτη του Παρατηρητηρίου Απασχόλησης με αντικείμενο: «όψεις ευελιξίας στην Ελλάδα και την Ευρώπη». Οπως επισημαίνει ο συντάκτης της μελέτης, κ. Στ. Π. Γαβρόγλου, η Ελλάδα έχει τον υψηλότερο δείκτη δυσκολίας προσλήψεων, ως αποτέλεσμα των περιορισμών που υπάρχουν για τη χρήση της προσωρινής απασχόλησης. Παρ’ όλα αυτά, ο ίδιος βαθμός δυσκολίας εντοπίζεται και στη Γαλλία.

Στο πλαίσιο της ίδιας έρευνας η Ελλάδα εμφανίζεται να έχει ίσως το πιο άκαμπτο καθεστώς προστασίας της απασχόλησης στον κόσμο, τρίτη στην κατάταξη μαζί με τη Γαλλία, με πρώτη την Πορτογαλία και δεύτερη την Ισπανία. Η τιμή του δείκτη για την Ελλάδα είναι σχεδόν διπλάσια σε σχέση με τις πιο αναπτυγμένες χώρες του ΟΟΣΑ.

Ο δείκτης ακαμψίας της απασχόλησης είναι ο μέσος όρος τριών υπο-δεικτών: του δείκτη δυσκολίας των προσλήψεων, του δείκτη δυσκολίας των απολύσεων και του δείκτη ακαμψίας του ωραρίου. Οι δύο πρώτοι δείκτες, αφορούν τον βαθμό στον οποίο το θεσμικό πλαίσιο διευκολύνει ή παρεμποδίζει την ανάπτυξη της αριθμητικής εξωτερικής ευελιξίας, καθώς έχει σχέση με τις ρυθμίσεις για τις προσλήψεις και τις απολύσεις. Ο δείκτης ακαμψίας του ωραρίου αντανακλά το πόσο πρόσφορο είναι το θεσμικό πλαίσιο μιας χώρας ως προς την ανάπτυξη της αριθμητικής – εσωτερικής ευελιξίας.

Πάντως, στον δείκτη για τις απολύσεις, η Ελλάδα δεν εμφανίζεται περισσότερο άκαμπτη από χώρες όπως η Αυστρία, η Σουηδία, η Φινλανδία, η Γερμανία και η Γαλλία, ενώ έχει χαμηλότερη τιμή από αυτήν της Πορτογαλίας, της Ολλανδίας και της Ισπανίας. Εκεί όμως που η Ελλάδα εμφανίζεται και πάλι στις πρώτες θέσεις είναι το «κόστος απόλυσης» με το οποίο υπολογίζεται η χρηματική επιβάρυνση για μία «τυπική απόλυση» εκφρασμένη σε αριθμό εβδομαδιαίων ωρών. Η χώρα εμφανίζει το δεύτερο υψηλότερο κόστος απόλυσης (68,8 εβδομάδες ή μισθοί 16 μηνών) αν και είναι σημαντικά χαμηλότερο από αυτό της Πορτογαλίας (98 εβδομάδες) και σχεδόν ταυτόσημο με αυτό της Γερμανίας (66,7 εβδομάδες).

Το Παρατηρητήριο καταλήγει στο συμπέρασμα ότι εάν η κυβέρνηση επιθυμεί να εκσυγχρονίσει την αγορά εργασίας διορθώνοντας ρυθμιστικές ακαμψίες δεν θα πρέπει να δώσει προτεραιότητα στην άρση των υφισταμένων περιορισμών για ομαδικές ή ατομικές απολύσεις – αφού σε αυτούς τους τομείς δεν διαφοροποιείται ουσιαστικά από τα κοινοτικά δεδομένα της Ε.Ε. των 15. Εκεί, όμως που διαφοροποιείται είναι η λειτουργία των εταιρειών προσωρινής απασχόλησης.

Πάντως, πρέπει να επισημανθεί ότι η έρευνα που επανεκδόθηκε και δημοσιοποιήθηκε λίγο πριν από τις εθνικές εκλογές με δημόσιους πόρους δεν φαίνεται να προσμετράει τα νέα δεδομένα της ελληνικής αγοράς εργασίας και τη θεαματική αύξηση της προσωρινής απασχόλησης, επίσημης και ανεπίσημης, την τελευταία διετία.

Σχολιάστε

Συνδεθείτε για να δημοσιεύσετε το σχόλιο σας:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: