Στην εσωτερική και οικονομική πολιτική, η κυριότερη κληρονομιά που αφήνει η κυβέρνηση Μπους είναι ο νέος, εκτεταμένος ρόλος του κράτους . Οι κρατικές δαπάνες αυξήθηκαν με ιλλιγιώδεις ρυθμούς (και όχι μόνο λόγω του πολέμου στο Ιράκ), τα ελλείμματα εκτοξεύτηκαν σε πρωτόγνωρα επίπεδα, ο εμπορικός προστατευτισμός έκανε μια δυναμική επιστροφή , η κρατική χρηματοδότηση των προγραμμάτων Medicare και Medicaid σημείωσε τη μεγαλύτερη αύξηση από την εποχή του Λύντον Τζόνσον! Και βέβαια το αποκορύφωμα ήταν τα γεγονότα των τελευταίων μηνών! Με πρόσχημα την οικονομική κρίση, ο “σοσιαλισμός των πλουσίων” έγινε πραγματικότητα! Αποτυχημένες επιχειρήσεις κρατικοποιήθηκαν και το διαβόητο σχέδιο Πόλσον “χάρισε” 700 δισεκατομμύρια δολλάρια, από τα χρήματα των φορολογουμένων, στις Τράπεζες . Δυστυχώς η προεκλογική ρητορική του Μπάρακ Ομπάμα αλλά και το πολιτικό παρελθόν του , μας πείθει πως διακατέχεται από την πίστη ενός τυπικού Δημοκρατικού , στην ικανότητα του κράτους να αναμορφώσει την κοινωνία . Έτσι προτείνει ακόμη πιο πολυέξοδα κρατικά προγράμματα ενώ υποστήριξε θερμά την πιο ανήθικη αναδιανομή πλούτου στην αμερικάνικη ιστορία, το “Σχέδιο Πόλσον”. Ανησυχητικές είναι επίσης και οι κορώνες του υπέρ του εμπορικού προστατευτισμού.
Στην εξωτερική πολιτική, η κυβέρνηση Μπους, προχώρησε σε εναν επιθετικό παρεμβατισμό, καθρέφτη του επεμβατισμού που επέδειξε στην εσωτερική του πολιτική.Ο Μπάρακ Ομπάμα, προς τιμήν του, από την πρώτη στιγμή τάχθηκε εναντίον του πολέμου στο Ιράκ, και υποστηρίζει την επιστροφή των αμερικάνικων στρατευμάτων. Όμως την ίδια στιγμή, υποστηρίζει την ενίσχυση της αμερικάνικης παρουσίας στο Αφγανισταν, δεν απέκλεισε την επέμβαση στο Πακιστάν για να καταπολεμήσει την Αλ-Καϊντα, ακόμη και χωρίς την έγκριση της πακιστανικής κυβέρνησης, χρησιμοποίησε πολύ σκληρή γλώσσα κατά του Ιραν, ενώ στο επιτελείο του βρίσκονται άνθρωποι του Μπιλ Κλίντον. Δεν πρέπει να ξεχνάμε πως το Δημοκρατικό Κόμμα είναι η κατεξοχήν παράταξη του “ιδεαλιστικού ουϊλσονισμού” και είναι υπεύθυνο για τις περισσότερες επεμβάσεις των Η.Π.Α στη διεθνή σκηνή τον 20ο αιώνα .Κάθε Δημοκρατικός πρόεδρος αυτόν τον αιώνα είχε τον πόλεμο του : o Ουϊλσον τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο,ο Ρούσβελτ τον Β’ Παγκόσμιο ,ο Τρούμαν τον Πόλεμο της Κορέας, ο Κένεντυ την επέμβαση στον Κόλπο των Χοίρων, ο Τζόνσον το Βιετνάμ, ο Κλίντον την Αϊτη και το Κόσοβο.Στην πράξη o “ιδεαλιστικός ουϊλσονισμός” των Δημοκρατικών δεν απέχει και πολύ από το νεοσυντηρητισμό της κυβέρνησης Μπους. Μάλιστα, σαν δόγμα ταιρίαζει απόλυτα στη φιλοσοφία των Δημοκρατικών για την κυβέρνηση και το ρόλο του κράτους. Όπως η ομοσπονδιακή κυβέρνηση πρέπει να αναμορφώσει τις Η.Π.Α. στο εσωτερικό τους , μέσω των φιλόδοξων κοινωνικών προγραμμάτων , το ίδιο πρέπει να κάνει και για ολόκληρο τον πλανήτη, μέσω του “nation-building” και των συνεχών πολέμων για την “επέκταση της δημοκρατίας”!
Ο Μπάρακ Ομπάμα είχε την ευκαιρία να κάνει τη διαφορά και να φέρει την πραγματική αλλαγή! Αρκεί να γυρνούσε στις ρίζες του Δημοκρατικού Κόμματος, στο Δημοκρατικό Κόμμα του Τζέφερσον, του Άντριου Τζάκσον και του Γκρόβερ Κλήβελαντ, όταν εκπροσωπούσε τις δυνάμεις της ελεύθερης αγοράς, του ελεύθερου εμπορίου και του αντι-ιμπεριαλισμού. Αντί γι αυτό προτίμησε έναν πιο συμβατικό δρόμο. Αν διακινδυνεύαμε μια πρόβλεψη, θα λέγαμε πως ο Ομπάμα θα αποτελέσει μια συνέχεια των πολιτικών Μπους, με αλλαγές περισσότερο στυλ παρά ουσίας. Θα βάλει ενα κοσμοπολιτικο και ιδεαλιστικό λούστρο στον αμερικάνικο επεμβατισμό, ενώ το διεθνές κλίμα θα τον διευκολύνει για να ενισχύσει ακόμη περισσότερο τον κρατισμό. Μέσα σε όλα αυτά, προσθέστε και μια γερή δόση “πολιτικής ορθότητας” και πολιτικών “θετικής δράσης”. Και όσο για το μέλλον της ελευθερίας, αυτό είναι μια άλλη ιστορία…
- http://e-roosters.blogspot.com/
Αρχειοθετήθηκε ως : 1
